Bir meleğin ruhuyla yaşamaya başladım en sonunda.. Ne yazık ki o bunun farkında deil.. Sarıldığımın farkında, sadece melek olduğunun deil.. "O"nu melek yapan şeyleri daha keşfetmemis o kadar.. Belki keşfetti ama görmek istemior.. Kimseye baskı yapmaya gerek yok; ben ona baktığımda bir melek görüorum ve bu bana yetior.. "O"nun ruhuna sarılı p huzurla uyuyabiliorum aylar sonra.. Uykunun ne olduğunu hatırlıorum simdilerde.. Belkide yeniden öğreniorum "Huzur"un ne oldugunu, belkide mutluluğun tadını algılayabiliyorum yine..

Belki de saçmalıorum sizin de saçmaladıgımı dusundugunuz gibi..

Bilmiorum, artık hayat tatlı görünüor bana.. Belki yine kendimi kandırıorum. Yok.. Bu sefer deil.. Bu sefer farklı bi şeyler var beni ona doğru götüren.. Belki de onu bana getiren.. Sadece hissediorum bi parça normal.. Hissediorum onunla birlikte.. Ruhumdaki derin kesikler onun temiz ruhuna dokununca iyileşior sanki.. Yüzümde yarasına kolonya dökülmüş bir cocuğun burukluğu.. "O"nun kendi ruhuna zarar vermesini engellemek icin ruhuna daha sıkı sarılıyorum. Aslında mantıksız gelior onun ruhu veya benim ruhum demek.. Bi tane ruh istiorum ben; "bizim" diyebileceğim.. Kendindeki saflıgı buluncaya kadar ben sarılıacağım ruhuna sımsıkı.. Belki bulur da kendine zarar vermekten vazgeçerse benimde görevim(!) biter.. Her İNSAN ruhu gibi buruşturulup bi kenara atılır..

Olsun.. Sonuçta su an mutluysam, "O" da şimdi mutluysa ve gelecekte mutlu olacaksa..

Boşver.. Benim ruhum harcansın.. Hiç sorun deil..